Vandaag las ik nog dat de grootste oorzaak van burn-out bij jongeren niet is dat ze te verwend zijn zoals wel eens gezegd wordt, maar er te veel van hen verwacht wordt. We staan non-stop ‘aan’, beschikbaar, bezig, zelfs onze vrije tijd moet optimaal benut worden… en we zijn steeds online.

Eens een dag niets doen, gewoon niks! Rondhangen in huis en de tuin, een onkruidje trekken die je gezichtsveld binnensluipt, in de zetel hangen met een boek en lachfilmpjes kijken. Wist je dat het voor je brein geen verschil maakt of je iets echt meemaakt of dit gewoon ziet? Als je naar lachfilmpjes kijkt, leef je in een komedie. Bij thrillers of horror, het nieuws, geweldfilms,… stresst ons brein en ons lijf van jewelste. Soms zoeken we dit net op voor de kick, om de leegte op te vullen die er anders is of de pijn niet te voelen die er wel is….

Gewoon stilvallen het is niet zo makkelijk. Mensen vragen zich soms af waarom het hen niet lukt. Onze hectische maatschappij buiten beschouwing gelaten, is dat de grootste reden : we zijn bang te voelen wat er zit. En iedereen draagt zijn wonden en littekens mee. Gewoon stilvallen en ze laten zijn, ze voelen, dat is niet gemakkelijk. Maar het helpt wel, er komt wat minder druk op de ketel, er wordt wat stoom afgelaten. We hoeven er niet altijd iets mee te doen, gewoon ze voelen en aanvaarden en wat liefde er naartoe sturen, dat is ook wel goed. Net zoals Thich Nhat Hanh zegt : jouw liefdevolle aandacht is net als een grote broer voor de jongere pijnlijke emoties, die hij omarmt en een glimlach naartoe stuurt. Dit heelt, stap per stap, minuut per minuut, dag per dag. Het is een werk van lange adem, dat is zeker, maar het lucht op en het is de enige weg naar innerlijke vrede : je pijn durven zien en liefhebben.