Die vraag stel ik me wel eens, lately, op professioneel vlak dan… Enkele jaren geleden begon ik als psychotherapeute, studeerde Psych-K bij en Zonreflex en dit jaar ook ThetaHealing.

Wat een ontdekkingsreis! Eerst voor mezelf en dan ook met mijn cliënten. Een gans nieuwe wereld ging voor me open :  door aan onbewuste overtuigingen te werken, kan je je leven ingrijpend veranderen en helen. We zijn een beetje als computers, of zij zoals ons. We functioneren volgens onze (onderbewuste) programma’s die zich willen realiseren in ons leven. Hopelijk heb je er goede zitten, maar geen zorgen, je kan deze veranderen. Op 2 jaar tijd is mijn leven zo veranderd, verbeterd, en dit is nog maar het begin. Het voelt soms een beetje alsof ik naar de Harry Potter school ga of mijn superpowers aan het ontdekken ben in één of andere Science Fiction hero film (niet voor niks noemt ons vriendinnengroepje The Fantastic Four ;-)). Wat er gebeurt na healingsessies is bijzonder. We kunnen veel meer dan we denken (weet je wel, al die onbenutte breinmassa).

Maar hoe noem ik me nu precies? En hoe kom ik ermee naar buiten? Tot nu toe was ik Life Coach, Aloha! Maar dat is het niet helemaal. Therapeut? Begeleider? Gezondheids-en welzijnscoach? Moet ik een titel hebben? Doe ik nog een opleiding erbij?

Veel te veel vragen voor mijn hoofd en ik geraak er niet wijs uit. Ik kon zelf wel wat coaching gebruiken op dit vlak, dus was ik gisteren onderweg naar Benjamin Ball van Yourcoach. Benieuwd wat het zou geven.

De hints en synchroniciteiten begonnen al onderweg. Ineens op de autostrade kwam de Glücksmobil voor me rijden! Gewoon een mobilhome, maar in kleine lettertjes achteraan ‘Glücksmobil’. Het inspireerde me. Sinds ik begon met dit werk, ben ik gepassioneerd door de psychologie van het geluk. Het is een ganse wetenschap : wat draagt bij aan je geluk en wat niet. Ik kwam in de vibe. Ik wilde me eerst gezondheidscoach noemen of gezondheids- en gelukscoach, therapeut, begeleider… maar het is zo algemeen en er zijn zo veel coaches. Wat onderscheidt me nu? Wie ben ik? Wat is mijn unieke kracht en talent. Ik merk, sinds ik werk, dat ik het talent heb mensen hun hart te openen en licht te brengen wanneer ze (even) in het donker zitten. En in het gesprek viel het woord ‘geluksbrenger’. Eerst moest ik er wat aan wennen, ik dacht aan zo een gelukssteentje om je nek of een amulet. Maar ik vond het wel leuk. Origineel en met een knipoog, niet te serieus ook. Ik keek wie ik zag zitten in mijn geluksmobiel, waarmee ik virtueel het land rondrijd (zoals de foodtruck), en een sprankel hoop en licht breng voor wie eventjes een portie nodig heeft. Ik zag een ‘geluksbrenger’. Het voelde goed, de energie begon te stromen en nieuwe creatieve ideeën begonnen te borrelen in me.

Dit is ook zo leuk eraan : hoe meer geluk ik geef, hoe groter mijn geluk wordt. Het is niet zoals een stuk taart, als je ervan geeft wordt jouw stuk kleiner… Wanneer je geluk geeft aan anderen, vriendschap, liefde, dankbaarheid,.. al die mooie deugden, word je er zelf ook rijker van, een wereld van Overvloed. Hoe meer je geeft, hoe meer je ook krijgt.

Bij deze stel ik me voor :  tada… de Geluksbrenger van Bellem City. Weldra ook te zien op YouTube met allerlei ‘tips and tricks’ en reeds in het Gezondheidshuis in Bellem naast de apotheek. Welkom in mijn mobiel!

Al gehoord van Kaizen? Het is een Japanse term die betekent ‘veranderen naar’ of ‘verbetering’. Het wil zeggen heel kleine stapjes nemen naar een welgekozen doel. Stel, je wilt graag meer lichaamsbeweging inbouwen in je leven. We maken al gauw de fout te veel te snel te willen, zoals een abonnement in de fitness drie maal in de week. Een ander voorbeeld : elke dag 30 minuten mediteren vanaf dag 1. In het begin lukt het vaak nog, maar de investering is te groot en na een tijd geven we op.

Het ‘geheim’ om iets tot een goed einde te brengen, is een laag, heel laag doel te stellen en langzaam op te bouwen. In het begin gaat het vooral om een nieuwe gewoonte aan te kweken. Hersenscans tonen aan dat er een nieuw spoor in je hersenen gemaakt wordt en dit groter en groter wordt naarmate we dit blijven doen. Eens een gewoonte aangekweekt (dit duurt gemiddeld 8 weken), wordt het veel gemakkelijker! We doen het (bijna) automatisch. Bovendien als je klein start, kan je geen excuses vinden. Iedereen kan toch 5 minuten per dag mediteren, niet? Het is veel belangrijker dit te doen en vol te houden dan elke dag 30 minuten, en opgeven na een tijd. Stel, je mediteert 5 minuten per dag gedurende 3 maanden. Je zal er niet tegenop zien, het is maar 5 minuten. Bovendien begin je het leuk te vinden, zo een stiltemoment, en je hebt zin in meer. Dan kan je dan rustig opbouwen. Het allerbelangrijkste is de gewoonte aanleren én het doen. The rest, piece of cake.

Ook het doel op lange termijn hoeft niet te hoog te liggen bv ellenlange mediteer- of joggingssessies. Verkeerdelijk denken we dat alleen lange, gedisciplineerde inspanningen met veel gezwoeg, lonen. Neen hoor, niets is minder waar. 20 minuutjes mediteren is al heel goed en minder is ook vaak goed. Of 30 minuten wandelen bijvoorbeeld, is ideaal zeggen de dokters. Het is ook een kwestie van je MED te vinden = ‘minimum effective dose’ : de de laagste inspanning nodig voor het gewenste effect. Een concept uitgedacht door Amerikaanse fitnessguru Arthur Jones en verder uitgewerkt door vele life style coaches. Je kan deze MED zelf uitzoeken door het te ervaren. Wanneer voel je dat het werkt voor jou, de kwaliteit van je leven verbetert zonder een te grote investering te zijn. We leven in drukke tijden voor iedereen…. Zo merk ik bijvoorbeeld dat 10-15 minuten ‘s morgens lichaamsoefeningen doen, werkt voor me.  In de vakantie geniet ik er wel eens van een langere yoga sessie te doen, maar doorgaans is dit niet haalbaar en zou ik er ook niet elke dag de moed voor hebben. Twaalf minuten echter dat lukt me goed en geeft me ook een fysieke boost.

Samengevat : stel je doel laag, doe het elke dag zodat je een nieuwe gewoonte aankweekt en trek het langzaam op tot je MED. En last but not least : nooit opgeven! Zelfs als je toch gestopt bent, gewoon de draad terug opnemen.

Succes!

Focussen = zich richten op, zich concentreren op. Waar richt jij je aandacht op? Welke richting stuur je je gedachten, je emoties, je leven. Het belang hiervan kan haast niet overschat worden. We zijn er ons niet van bewust maar we zijn echte Goden (in spe). We scheppen en creëren continu, al dan niet in de gewenste richting.

Ik moest het hardleers ondervinden. Na een ganse periode van gezondheidsklachten en perikelen leerde ik het, mijn aandacht naar iets anders verschuiven. Het werd een automatisme ondertussen en loopt nu quasi vanzelf.

Waarop dan gaan focussen? Op je passie, je missie, wat je graag doet (vandaar al mijn creatieve projecten die het licht zien…)  Onlangs werd aangetoond in onderzoek dat je passie vormgeven een heel gunstige invloed heeft op je fysieke gezondheid, naast het feit dat het natuurlijk ook heel goed is voor je moraal.  Wat is jouw passie? Waarvoor kom je graag uit bed ‘s morgens? Wat  schenkt je levensvreugde?

Focussen ook op wat gezond en goed is voor je, wat je doet groeien en je in harmonie brengt ipv je aandacht te richten op de obstakels en uitdagingen in je leven. Dat is niet altijd gemakkelijk, je aandacht wegtrekken van zorgen en gepieker, ziektes en kwaaltjes. Pas op, dat is niet hetzelfde als vluchten voor je pijnlijke emoties. Helemaal je verdriet aanvaarden en dit doorleven bijvoorbeeld is helend en noodzakelijk.

Een nieuwe focus kan je aanleren of versterken. Het is eigenlijk een nieuwe gewoonte aankweken. Zo ontstaat er een nieuw spoor in je hersenen en naargelang je dit spoor meer en meer neemt, verzwakt het oude. Na een tijd wordt het een automatisme en gaat het dus vanzelf.

Welke andere focus helpt ons nog groeien en bloeien? Je aandacht meer richten op plezier maken, zomaar ineens luidkeels gaan zingen bijvoorbeeld, zodat iedereen opschrikt en de slappe lach krijgt. Dansen op leuke muziek, doe ik elke dag, het is de beste therapie voor me. Het betekent het vreugdevolle en speelse in je voeden. Dat loopt ook wel makkelijk als je kinderen hebt. Dankzij deze zotte wezentjes ‘tune’ ik tegenwoordig zo snel in op dat aspect van het leven : spelen, plezier maken, lachen,.. Als volwassene vergeten we dat wel eens, en al zeker als het leven wat stroef loopt. Maar dan net hebben we het het meeste nodig. Dus de volgende keer geen excuus meer tegen de kinderen wanneer ze je trachten te ontvoeren naar pirateneiland, maar gewoon mee lachen en zot doen… kijken naar lachfilmpjes samen… verbinding maken…

Focussen is voor mij ook telkens weer me bewust zijn van wie ik werkelijk ben. Ben ik mijn zorgen , mijn gepieker, mijn angsten,… Neen, er is een licht vanbinnen die dit alles overstijgt, licht en oneindige liefde. Het is telkens weer thuiskomen als ik hierin vertoef. Het is zo sterk en zo prachtig dat alle problemen op die momenten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het wordt ook wel de innerlijke Zon genoemd. Niet altijd makkelijk hoor en soms lukt het gewoon helemaal niet. Maar dat passeert dan ook wel weer. Af en toe mantra’s gaan zingen, mediteren in groep, yoga doen, buiten een half uurtje in de zon Qi Gong oefeningen,… het helpt allemaal. En genieten, gelukkig zijn, mooie dingen uitvergroten, koesteren en delen met anderen, dankbaar zijn…

Enjoy!

Inge

 

Vandaag las ik nog dat de grootste oorzaak van burn-out bij jongeren niet is dat ze te verwend zijn zoals wel eens gezegd wordt, maar er te veel van hen verwacht wordt. We staan non-stop ‘aan’, beschikbaar, bezig, zelfs onze vrije tijd moet optimaal benut worden… en we zijn steeds online.

Eens een dag niets doen, gewoon niks! Rondhangen in huis en de tuin, een onkruidje trekken die je gezichtsveld binnensluipt, in de zetel hangen met een boek en lachfilmpjes kijken. Wist je dat het voor je brein geen verschil maakt of je iets echt meemaakt of dit gewoon ziet? Als je naar lachfilmpjes kijkt, leef je in een komedie. Bij thrillers of horror, het nieuws, geweldfilms,… stresst ons brein en ons lijf van jewelste. Soms zoeken we dit net op voor de kick, om de leegte op te vullen die er anders is of de pijn niet te voelen die er wel is….

Gewoon stilvallen het is niet zo makkelijk. Mensen vragen zich soms af waarom het hen niet lukt. Onze hectische maatschappij buiten beschouwing gelaten, is dat de grootste reden : we zijn bang te voelen wat er zit. En iedereen draagt zijn wonden en littekens mee. Gewoon stilvallen en ze laten zijn, ze voelen, dat is niet gemakkelijk. Maar het helpt wel, er komt wat minder druk op de ketel, er wordt wat stoom afgelaten. We hoeven er niet altijd iets mee te doen, gewoon ze voelen en aanvaarden en wat liefde er naartoe sturen, dat is ook wel goed. Net zoals Thich Nhat Hanh zegt : jouw liefdevolle aandacht is net als een grote broer voor de jongere pijnlijke emoties, die hij omarmt en een glimlach naartoe stuurt. Dit heelt, stap per stap, minuut per minuut, dag per dag. Het is een werk van lange adem, dat is zeker, maar het lucht op en het is de enige weg naar innerlijke vrede : je pijn durven zien en liefhebben.

Soms doet het pijn vanbinnen. Of voelen we ons boos, angstig, geïrriteerd, verdrietig of beschaamd. Allemaal moeilijke, pijnlijke emoties. Ook wel taboe soms om deze te voelen. ‘Laat toch los die boosheid, je hoeft je niet te schamen,… ‘ Ja, dat klopt wel natuurlijk, maar daar aan vooraf moet je ze eerst durven toelaten, omarmen, accepteren. Want als we niet boos mogen zijn of angstig of beschaamd, dan duwen we dit weg en gaat het terug naar ons onderbewustzijn en de knoop blijft! We kunnen de emotie maar loslaten en door ons heen laten passeren als we ze eerst volledig volledig, volledig aanvaarden en omarmen. Hallo boosheid! Waarom ben je hier? Wat wil  je me leren? En luister dan goed, want het heeft ook een functie. En wat heb je nodig, boosheid? Liefde, aanvaarding, aandacht! En geef het dat dan ook.

Je bewustzijn, je liefdevolle aandacht die net als een grotere broer naar de pijnlijke emoties kijkt en voor hen zorgt. Stuur ze een glimlach. Eens je geleerd  hebt met liefdevolle aandacht aanwezig te zijn, kan je elke pijnlijke emotie genezen. Je bent er gewoon en slaat deze gade, je begroet ze en gaat er mee in gesprek, of laat ze gewoon door je heen passeren zonder er een verhaal aan te koppelen, want dan kan je opnieuw vast geraken. Het maakt niet zo uit waarom je verdrietig bent bijvoorbeeld. Laat gewoon het verdriet passeren door je heen, voel het in je lichaam, huil en laat je troosten. Het gaat dan wel weer weg. Maar hoe meer je ertegen vecht en het niet wilt, hoe groter het wordt. Wat je wegduwt wordt immers groter en wat je aanvaardt vermindert!

Om dit te leren, is het goed liefdevolle aandacht te oefenen en stil te worden, al is het maar 5 minuutjes per dag. Het is een goede start. Gewoon je adem volgen en zijn met wat er is, gadeslaan, zonder te oordelen. En als je de smaak te pakken hebt en er verder wilt in gaan, kan je eens een cursus mindfulness volgen waar je de kneepjes van het vak helemaal leert 😉 Of trek de natuur in en word stil. Laat je gedachten tot rust komen en de natuur je leren hoe helemaal één te zijn met het moment en met jezelf.

Liefs, Inge